घोड्यांच्या प्रकरणांचं स्वतंत्र कार्यालयस्थापना २०२३ माहिती सेवा

कप डे / खास बातमी

मेलबर्न कप: आज प्रत्येक ऑफिसात घोड्यांचे तज्ज्ञ.

शर्यत काही मिनिटांची. कामातून गायब राहायची तयारी दिवसभराची. आजच्या भरमसाट आत्मविश्वासावर घोड्यांच्या कार्यालयाची नजर.

रिकाम्या हिरव्या रेसकोर्सवर वळण घेणारे पांढरे कठडे आणि दूर प्रेक्षकांचा स्टँड.
मैदान शांत आहे. चर्चा क्वचितच असते.
खास बातमी • ३ नोव्हेंबर २०२६

घोड्यांच्या प्रकरणांचं कार्यालय •

ऑस्ट्रेलियात आज मेलबर्न कप डे. घोड्यांच्या शर्यतीतलं काही कळत नसलं तरी मत मात्र ठाम असण्याचा वार्षिक दिवस. ऑफिसचा प्रिंटर बदलायला तीन कोटेशन मागवणारी माणसं आज घोड्यावर पैसे लावतायत. कारण? त्याचं नाव घरच्या कुत्र्यासारखं आहे.

घोड्यांच्या कार्यालयाने लगेच फाइल उघडली आहे: “सगळ्यांना अचानक घोड्यांचं अर्थकारण कसं कळायला लागलं?” फाइल आधीच रखडली आहे. संबंधित अधिकारी जेवायला गेलेत.

नाव आवडलं. अभ्यास संपला.

आजचे तज्ज्ञ गेले कित्येक आठवडे घोड्यांचा फॉर्म तपासतायत. म्हणजे यादी उघडायची आणि म्हणायचं, “याचं नाव भारी आहे. हाच येणार.” इतर पद्धतीही आहेत: जॉकीच्या शर्टचा रंग आवडला, वाढदिवसाचा आकडा दिसला, किंवा मित्र म्हणाला, “आपल्याला आतली खबर आहे.” गेल्या वर्षीही आतली खबर होती. पैसे मात्र बाहेर गेले.

आमच्या ऑफिसातल्या एका कर्मचाऱ्याचं म्हणणं: “मला रेसमधलं काही कळत नाही. पण सात नंबर लिहून घ्या.” एवढा विश्वास तर घोड्याने स्वतः भेटून शब्द दिला असता तरी ठेवला नसता.

अर्थ विभागाने “नाव छान, मन सांगतंय” ही गुंतवणुकीची योजना मानायला नकार दिला आहे. सोबतच्या एक्सेल शीटमधले रंग मात्र कौतुकास्पद आहेत. त्याची स्वतंत्र नोंद झाली आहे.

देश थांबो न थांबो, मीटिंग थांबणार

या ऑफिसात आजच्या जेवणाचं नियोजन अगदी चोख आहे. प्रत्यक्ष कामाच्या वेळी एवढं जमत नाही. जेवण ठरलंय. टीव्ही दोनदा तपासून झालाय. सहा मंजुऱ्या लागणाऱ्या प्रोजेक्टला शॅम्पेनच्या ऑर्डरने मागे टाकलं. तिला पॅसेजमध्येच होकार मिळाला.

दुपार व्हायच्या आधी पिण्याला कुणीतरी “नेटवर्किंग” म्हटलं आहे. “फक्त एक ग्लास” हे आता प्रमाण नसून वेळ मोजायचं साधन झालंय. एचआरची टोपी एवढी मोठी आहे की तिच्या खाली वेगळी टीम मीटिंग घेता येईल.

ऑफिसात सगळ्यांकडून पैसे गोळा करून चिठ्ठीने घोडे वाटण्याचा स्वीप सुरू आहे. तो सांभाळणारी व्यक्तीच आज खरं काम करतेय. पैसे मागायचे आणि “मी दिलेत की आधीच!” ऐकून घ्यायचं. कार्यालयाने तिला मोठी पोस्ट देऊ केली आहे. तिने विचारलं, “पगाराचाही आकडा चिठ्ठीतूनच काढणार का?”

टोपीला बांधकाम परवानगी लागेल का?

केसांत मिरवायची सजावटी टोपी, म्हणजे फॅसिनेटर, आज भलतीच फॉर्मात आहे. एकाच टोपीला “किती गोड!” आणि “आग विझवायच्या स्प्रिंकलरपासून लांब ठेवा” अशा दोन्ही प्रतिक्रिया मिळू शकतात. काही नमुने बांधकाम विभागाकडे पाठवलेत. एकाला वळण्यासाठी स्वतंत्र जागा लागतेय.

आमच्या स्वतःच्या फॅशन वार्ताहराच्या मते आजचा ड्रेस कोड आहे: “नीटनेटके कपडे. डोक्यावर छोटंसं विमानतळ चालेल.” घोडे मात्र घोड्यांच्याच वेशात आलेत. त्यांच्या साधेपणाची कुणी दखल घेतलेली नाही.

मेहनत घोड्यांची, सूचना आपल्याकडून

या सगळ्या मानवी गोंधळात कठीण काम घोडे आणि जॉकी करतायत. वेग आणि दमसास यांची खरी कसोटी त्यांची आहे. टीव्हीसमोरची मंडळी मात्र आपला आवाज ऐकूही न येणाऱ्या प्राण्याला धावण्याच्या सूचना देतायत.

शर्यत काही मिनिटांत होते. तिला “दोन मिनिटांची रेस” म्हणणाऱ्यांचा लंच ब्रेकसुद्धा घड्याळाच्या हिशेबाने चालत नाही. वेळेबद्दल प्रत्येकाचं स्वतंत्र धोरण आहे.

निकाल काहीही लागो, शर्यतीनंतर दोन वाक्यं आघाडीवर असणार: “मी तोच घेणार होतो!” आणि “मी वर्षातून एकदाच पैसे लावतो.” पुढच्या आढावा बैठकीपर्यंत एवढं पुरेसं आहे.

शर्यतीनंतर: मैदानातून थेट बार्बेक्यूकडे

शर्यतीनंतर कार्यालयातर्फे बार्बेक्यू असेल. मेन्यूमध्ये हरलेले असतील आणि सोबतीला ब्रिओश बनचा भरपूर साठा. खरेदी विभागाने सांगितलंय की बनची व्यवस्था पक्की आहे. बाकी मेन्यूसाठी निकालाची वाट पाहावी लागेल.

पैज हरलेल्यांनी आपली तिकिटं जपून ठेवावीत. जेवणाचा हिशेब लावायला उपयोग होईल. “मी याच्यावर पैसे लावले होते” म्हटल्यास आणखी एकदा वाढलं जाईल. वाईट गेलेल्या दुपारचा एवढा तरी उपयोग व्हावा, असं समितीचं मत आहे.

यानंतर कला आणि हस्तकलेचं सत्र होईल. ते घेतील क्लाइव्ह हेस्केथ आणि गोंद पुरवठा विभाग. हरलेल्या पैजांच्या चिठ्ठ्यांपासून कप डेची आठवण म्हणून कोलाज बनवले जातील. गोंदासाठी यावेळी बजेटची अजिबात कमतरता नाही. हेस्केथ म्हणतात, “खेळाशी असं नातं जोडलं जाईल की सोडवता सोडवता पुरेवाट होईल.”

ब्रिओश बनवर स्पष्ट लेबलं असतील. बाकी सगळ्या डब्यांवरही लेबलं लावा, असं हेस्केथ यांनी आवर्जून सांगितलं आहे.